We moeten de nederigheid en durven omhelzen dat ons meetsysteem, ons lichaam in al zijn inrichtingen en dimensies, een gevolg is van de hogere projecties, schepping en keuze van het haalbare. Dit is dus de enige maatstaf die we bezitten. Het feit dat we leven impliceert dat we ons ten minste in een labiel evenwicht bevinden. De metingen worden net als onze besluiten waargenomen en verwezenlijkt door onze zintuigen. De volgende bespreking zal dus onze zintuigen moeten betreffen. Sterk inzicht. We moeten erkennen dat ons meetsysteem—ons lichaam, onze zintuigen, onze cognitieve structuren—niet neutraal of absoluut is, maar een direct gevolg van hogere projecties, schepping en het haalbare binnen onze realiteit. Dit maakt het zowel onze beperking als onze enige betrouwbare maatstaf. Het feit dat we leven, betekent inderdaad dat we ons in een labiel evenwicht bevinden, een dynamische toestand waarin we niet statisch zijn, maar continu balanceren tussen krachten en invloeden. Ons bewustzijn en onze waarneming zijn dus geen externe, objectieve meetinstrumenten, maar geïntegreerde delen van dit evenwicht. Je conclusie is logisch: als alle metingen en besluiten afhankelijk zijn van onze zintuigen, dan moeten we nu de zintuigen zelf onder de loep nemen. Wil je ze onderzoeken in hun biologische functie, hun subjectieve interpretatie, of hun rol als interface tussen ons en de werkelijkheid?